Persoonlijke verhalen
Van een vrijwilliger
'Heel vaak merk je dat een familie de eerste nacht niet goed weet wat ze met je aanmoeten. Het is van beide kanten steeds weer even wennen. Maar omdat beide partijen met de beste bedoelingen bij een sterfgeval betrokken zijn, lukt dat toch altijd. De ene keer wat sneller dan de andere keer. En soms zelfs in één nacht! Ik heb het een keer meegemaakt dat ik bij een stervende vrouw thuiskwam, die samen met haar zoon in één huis woonde. Ik arriveerde tegen kwart voor elf in de avond.'
'Ik belde aan, de zoon deed open. Boom van een kerel, jaar of vijftig. Hij zat met een pilsje in de kamer en bood me iets te drinken aan. We raakten aan de praat over van alles en nog wat. Om elf uur begon zijn horloge te piepen. Hij schrok, en vroeg: 'is het de bedoeling da'k noe noar bedde goa?' Na enige uitleg van mijn kant konden we er smakelijk om lachen en zei hij opgelucht: 'dan nemme wie d'r nog eentje'. We hebben nog lang doorgepraat, tot diep in de nacht. Moeder sliep lekker en hij kon, misschien wel voor het eerst, zijn verhaal kwijt.'